سلام
یکی از دوستان (به قول محمد ، آقای خط تیره) چند وقتی است که _ از حدود 11 تیر 87 - افتخار دادند و با قلمشان وبلاگ ما را مزین می‏کنند. ایشان طی سلسله مباحثاتی که که با محمد آقا (من او) داشته اند حرف‏هایی دارند قابل تأمل.از جمله:
- چرا هیچ کدوم از اونا که میگی همدیگر رو می بینن دیگه اینجا نمی آن؟ فقط چون دلتون برا هم تنگ می شد می اومدید اینجا و یه سر به هم می زدید؟
- ضمنا به مسوولین و قلم به دستهای کانکس 8 بگید خیلی بی‏بخارند که هفته‏هاست آپ نکردند. 
- به خدا اگه ارتباط، ولو الکترونیکی، مستمر نشه نه میشه توش از دردهای جدی هم پرسید و به فکر مسائل هم بود و نه میشه مسائل جدی، و یا مثل آن موقع‏های شماها تکلیفی، رو مطرح کرد. 
- به نظر من ایده‏هاییی که قبلا برای ارتباط مستمر بوده خوب بود ولی همت فردی بچه‏ها کمه. که نتیجه اون پا نگرفتن اون جمع‏هاست. دو تا دو تا و سه تا سه تا و (حتی سه تا دو تا) میشه ارتباط داشت و تو جمع اون رو تعمیق بخشید.
- اصل اول که فکر می‏کنم ریشه‏ی همه‏ی مشکلات ارتباطی ماست توی این نکته است که ما همه رو با یه چوب می‏رونیم و فکر می‏کنیم همه باید قالب ارتباطی مدنظر اون چند نفر اول رو بپذیرند.
- یه ضعف دیگه هم نبود انگیزش تو حلقه دوم هست (کسانیه که حلقه اول تشکیل‏دهنده‏ی جمع‏ها اونها رو جمع می‏کنند ) این نبود انگیزش باعث میشه که انرژیه پایه‏گذاران هم کمی بعد ته بکشه و ادامه پیدا نکنه.
- یکی دیگه از مسائل ماها اینه که خودمون رو مکلف نمی‏دونیم. همه از دیگری انتظار داریم که سراغ ما رو بگیره و تو جمع بیاد و موظف باشه ولی خودمون به اولین فنجون مشکلات که می‏رسیم جزو اولین چیزهایی که حذف می‏کنیم تا وقت کنیم خوب دست و پا بزنیم، همین جلسات و بودن با بچه‏هاست. البته کلی و راجع به همه می‏گم نه شخص تُرک شما!!!!
- بعضی از ماها دارن تخت گاز بالا می‏رن و ماها رو که شل و ول افتادیم رها کردند. انتظار نداریم مثل دوره کانکس بیان و یه شب تا صبح حرف بزنن تا کمی تکونی بخوریم وی می‏دونم این تنها گذاشتن بچه‏ها هم درست نیست.
برای مشاهده متن کامل مباحث اینجا کلیک کنید.
از همه دوستانی که تا حالا حتی فقط برای سر زدن به اینجا می‏آمدند دعوت می‏شود نظرات خود را در زمینه‏های مطرح شده در این بخش مطرح فرمایند.
والسلام

جهت درج نظرات و پیام های خود اینجا کلیک کنید: [ نظر]